صبر کردن سخته و فراموش کردن سخت تر از اون اما سخت تر از هردوی اینا اینه که ندونی باید صبر کنی یا فراموش کنی.به نظر من نمیشه فراموش کرد اونم عزیزی که خیلی دوسش داشتی وداری.هیچوقت فراموش نمیشه.پس ترجیح میدم صبر کنم اونم به کمک خدای لا یزال.همیشه خاطراتش مثه نمکه که میخوره به زخم آدم.خاطرات تلخ وشیرینش.من همیشه وجودشو احساس میکنم.شده وقتی سرگرم زندگی هستین ییهو به فکرتون بیاد ودوباره داغتون زنده شه؟مسلما اینجوره.داداشی خیلی بزرگتر از اون چیزی بود که بتونیم فراموشش کنیم.محاله.ما هم یه روزی میریم وای به حالمون اگه کار ناسزایی انجام داده باشیم.پس وقت کمه وبه فکر اصلاح خودمون باشیم.یا علی